Kicz atakuje!

Lubię kicz we wnętrzach. Odrobina złego gustu dodaje im lekkości i humoru. Chociaż, czy tak zabawna jest meblościanka, zestaw mebli „Bonanza” inspirowany dzikim zachodem, obraz a la Kossak, portret Papieża wykonany ze skóry („skóroplastyka”), czy fototapeta przedstawiająca las albo egzotyczną wyspę z palmą i żółtym piaskiem?* Pamiętam jak w mieszkaniu mojej koleżanki z podwórka zobaczyłam fototapetę z palmą i piaskiem, i nie wiedziałam dlaczego zrobiło mi się smutno. Jakby ta wyspa, przysłonięta stojącym przed nią burym tapczanem, była niedostępna i nieosiągalna; zbyt kolorowa, jasna, niepasująca do pełnego brązów otoczenia. I przecież nie chodzi o to, że każdy musi żyć w rytmie wnętrzarskich trendów, omijać meblościanki szerokim łukiem albo czytać katalog Ikei jak Biblię. Chodzi o to, żeby dobrze się czuć pod tą palmą, z boazerią do sufitu (w naszym mieszkaniu dwa minikorytarze były całkowicie zabudowane plastikowymi „deskami” w kolorze pistacji) i nieśmiertelną paprotką w metalowym kwietniku.

Kicz nasz domowy, powszedni

Tak jak nie znoszę stylu „glamur” – na sztywno, z zadęciem i tęsknotą za Francją Ludwika XIV, tak uwielbiam miejsca eklektyczne, kolorowe, bezpretensjonalne i szczere – stworzone na miarę potrzeb swoich domowników. Wiadomo, że wszystko, czym się otaczamy: przedmioty, ubrania, a nawet zwierzęta, pokazuje nasze aspiracje, jest projekcją naszego statusu społecznego, materialnego i osobowości. A jednak istnieją ludzie, którzy umiejętnie i świadomie wyrażają siebie przy pomocy rzeczy, odrzucając snobizmy, chwilowe mody i groteskowo drogie marki**. Z dystansem i autoironią rozbijają konwencję – i tak właśnie pojmuję kicz we wnętrzach – jako rozbicie konwencji, puszczenie oka, żart z siebie.

Źródła fotografii: 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9

Niech więc żyje „Jeleń na rykowisku”, plastikowy flaming na balkonie, krasnal ogrodowy, cerata w kwiaty, oleodruk ze sceną biblijną czy elfami, lampka w kształcie misia haribo, gipsowa figura tygrysa! Kicz atakuje i może nie warto się przed nim bronić?

* urok polskich mieszkań – tej wybuchowej mieszanki estetyki PRLu i mebli z Ikei świetnie uchwyciła Natalia Fiedorczuk w albumie „Wynajęcie”

** a propos polskiego podejścia do designu – w majowym numerze magazynu „Książki” jest świetny tekst Filipa Springera „Ten design trzeba przeprojektować”

Reklamy

3 uwagi do wpisu “Kicz atakuje!

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s